“ခမ္းဟြမ္ -အပုိငး္ႏွစ္”

(ေ၀းလြင္႔ ေ၀သီ…………………..)

 

“ကုိးကုိး နက္ျဖန္ မန္းေလးေတာင္ကုိသြားရေအာင္ မေရာက္တာၾကာျပီေလ”

“ညေနပုိငး္မွသြားမယ္ေလ မနက္ပိုငး္သြားရင္အျပန္ဆုိအရမး္ပူမွာ”

“ ကုိးကုိး ဘယ္သူမွ မေခၚခဲ႔နဲ႔ေနာ္ ေငါတုိင္ပင္စရာရွိတယ္”

“ေအးပါ ဒါဆုိ ညေနေျခာက္နာရီေလာက္လာေခၚမယ္ေလ”

 

ညေနေျခာက္နာရီေလာက္ေရာက္ေတာ႔ သူ႔ကို၀င္ေခၚျပီးေတာ႔ မန္းေလးေတာင္ကို

ဆုိင္ကယ္နဲ႔တက္လာခဲ႔ၾကပါတယ္။

ေႏြအခါဆုိေတာ႔ ညေနေျခာက္နာရီေက်ာ္တာေတာင္မွ အပူရွိန္သိပ္မက် အလငး္ေရာင္လဲမေပ်ာက္ေသး။

ေတာင္တက္လမး္မွာလဲက်န္းမာေရးအတြက္ ေျခလ်င္ေတာင္တက္ေနသူေတြကလဲ တစ္လမး္လုံးမျပတ္ပါဘူး။

မတ္ေစာက္တဲ့ေတာင္တက္လမး္ျဖစ္ေတာ႔ ဆုိင္ကယ္ကို ဂရုတစုိက္ေမာင္းလုိ႔လာခဲ႔ပါတယ္။

ခါတုိင္းဆုိရင္ ေပါက္ေပါက္ေဖာက္သလုိ တစ္လမး္လုံး စကားေျပာတတ္တဲ႔ “ေဘေဘး”က

ထူးထူးျခားျခား စကားတစ္ခြန္းမွမေျပာဘဲ ျငိမ္ကုတ္လုိ႔လုိက္လာပါတယ္။

ဒါနဲ႔ဘဲေတာင္ထိပ္ေရာက္ေတာ့ ဓါတ္ေလွကားအေျခနားမွာ ဆုိင္ကယ္အပ္။

ျပီးေတာ႔မွ က်ေနာ္တုိ႔ထုိင္ေနက် ေတာင္မၾကီးရဲ႕ အေရွ႔ဘက္အျခမး္က ေစတီအသစ္ေလးဆီကို ဆငး္လာခဲ႔ပါတယ္။

ဒီေစတီေလးအသစ္ေလးရဲ႕ ပုရ၀ုဏ္က  က်ယ္၀န္းတဲ႔အျပင္ လူလဲရွင္းပါတယ္။

ေနာက္တစ္ခ်က္က ေတာင္ရိပ္က်ထားေတာ႔ ညေနခငး္မွာဆုိ ဒီေနရာေလးက ေအးတဲ႔အျပင္

အေရွ႔ဘက္ျခမး္ကရွမး္ေတာင္တနး္ရဲ႕အလွကုိ ခံစားနုိင္ပါတယ္။

 

က်ေနာ္တုိ႔ေရာက္ေတာ႔ အေရွ႔ေျမာက္ဘက္ ကခုံတန္းေလးမွာထုိင္လုိက္ပါတယ္။

၃၃လမ္း-၈၁လမး္ေဒါင္႔“စႏၵာေမဖက္ထုပ္ဆုိင္”က ၀ယ္လာတဲ႔ ဖက္ထုပ္ေပါငး္ရယ္

ဆာေတး ကိုုထုတ္ျပီးက်ေနာ္က သူကုိ႔ခြံ႔ေကြ်းပါတယ္။

သူ႔ၾကည္႔ရတာ ခါတုိင္းလုိမဟုတ္စားေနတာက စိတ္မပါလက္မပါ။

ေတြေတြေငးေငး။

သိပ္မၾကာခင္ဘဲ ေနအလငး္ေပ်ာက္လုိ႔အေမွာင္ထုက၀င္ေရာက္။

စကားမေျပာဘဲ ထုိင္ေနတာအေတာ္ၾကာေတာ႔…………….

“ေဘေဘး ……….ဘာျပႆနာျဖစ္လာလဲဟင္……………”

ပထမတစ္ခါေမးတာမေျဖပါဘူး.။

ေနာက္တစ္ခြန္းထပ္ေမးတာေတာင္အေျဖမရေတာ႔ က်ေနာ္ဘက္ကိုဆြဲလွည္႔လုိက္တဲ႔အခါ

မ်က္၀န္းထဲမွာမ်က္ရည္ေတြအျပည့္။

က်ေနာ္႔ကို မဖက္စဘူး တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ဖက္ထားရငး္ က်ေနာ္ရင္ခြင္ထဲကို ေခါငး္ထုိး၀င္

လုိ႔ တသိမ္႔သိမ္႔နဲ႔ ငိုေနပါတယ္။

“ေငါကုိ လာေတာင္းတဲ႔သူနဲ႔ အိမ္က လက္ထပ္ခုိ္င္းေနျပီ”လို႔ဘလုံးဗေထြးေျပာပါတယ္.။

အဲဒီအခါမွ က်ေနာ္လဲသူ႔ေခါင္းေလးကိုဆြဲေမာ႔ျပီး မ်က္ရည္စေတြစီးက်ေနတဲ႔

ပါးျပင္ေလးကို မထင္မွတ္ဘဲနမး္မိပါတယ္။

အဲလုိနမ္းမိလုိက္မွ “ေဘေဘး”က်ေနာ္ကုိဖက္ထားတာက ပုိတင္းက်ပ္လုိ႔လာသလုိပါဘဲ။

တိတ္ဆိတ္ေနတဲ႔ေနရာေလးမုိ႔က်ေနာ္တုိ႔နွစ္ေယာက္ရဲ႕ျမန္ဆန္လာတဲ႔ရင္ခုန္သံကိုေတာင္

အက်ယ္ၾကီးၾကားေနရသလုိ။

“ေဘေဘး သေဘာကေရာ”

“အခုမွ ကိုးကုိးကုိ မခြဲနုိင္တာ ခ်စ္ေနတာကုိ သိလာမိတယ္”

“အဲဒါဆုိ ျငင္းလုိက္ေပါ႔”

“ေငါ မွားသြားတယ္ ကိုးကုိးရယ္ အိမ္က ေငါတုိ႔နွစ္ေယာက္ၾကဳိက္ေနျပီလား လုိ႔

ေမးတုန္းက မဟုတ္ဘူးလုိ႔ ေျပာခဲ႔မိတယ္၊တကယ္လဲမဟုတ္ေသးဘူးေလ အဲဒီတုန္းက”

“ေအာ္…………….”

“ကုိကုိး ကလဲ ေငါကို ဖြင္႔မွ မေျပာေသးတာကုိ”

“ဒီလုိျဖစ္လာမယ္လုိ႔ မထင္မိဘူးေလ……….ကိုယ္တုိ႔နွစ္ေယာက္ကလဲ ………..”

ေျပာေနရငး္က က်ေနာ္အသံကတိမ္၀င္လုိ႔ဘာဆက္ေျပာရမွန္းမသိ။

သူကေတာ႔ က်ေနာ္ရင္ခြင္ထဲကုိ တုိး၀င္လုိ႔ ျငိမ္သက္။

ႏွလုံးခုန္ႏူနး္ေတြက သာမန္ထက္ပုိျမန္ေနပါတယ္။

ခုႏွစ္နာရီခြဲေက်ာ္ေတာ႔ ေမွာင္လဲအေတာ္ေမွာင္လာပါျပီ။

ျပန္ၾကစုိ႕လုိ႔ ေျပာလုိက္ေတာ႔မွ

“  ကိုးကိုး ေငါကို အေရးၾကီးတာ မေျပာေသးဘူး ေနာ္“လုိ႔ဆုိလာတဲ႔အခါ

“ကုိးကုိး ကလဲ ေဘေဘးကုိခ်စ္ေနတာ ၾကာေပါ႔”လုိ႔ေျပာမွ ျပဳံးလာျပီး က်ေနာ္ပါးကုိ သူကနမ္းပါတယ္။

ညင္ညင္သာသာေလး ထိတယ္ဆုိရုံ။

က်ေနာ္မွာ သူမ်ားေတြျမင္သြားမလားဆုိျပီး လွမ္းၾကည္ေတာ႔ အနီးအနားမွာဘယ္သူမွမရွိ။

က်ေနာ္တုိ႔ျပန္အဆင္းလမ္းမွာေတာ႔ သူ႔က်ေနာ္ကို ဖက္ထားတာက ခါတုိင္းနဲ႔မတူသလုိ

ပုိျပီးေႏြးေထြးသလုိလုိ။

“သူမ်ားနဲ႔လက္ထပ္ရမယ္ဆုိမွ ေငါ ခ်စ္တာ ကုိးကုိး ကုိဆုိတာျပတ္ျပတ္သားသားသိလာမိတယ္”

လုိ႔ ႏႊမ္းလွ်တဲ႔ေလသံနဲ႔ေျပာပါတယ္.။

************************ *******************************

အဲဒီရက္လြန္ေျမာက္တဲ႔ေနာက္ပုိင္းကေတာ႔ အလြမ္းဇာတ္လုိ႔ေျပာရင္ရသလုိပါဘဲ။

တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ခ်စ္ေနျပီဆုိတာ သိေတာ႔ အရင္ထက္ေတာင္ပုိခ်စ္လာသလုိပါဘဲ၊

ေနာက္တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ေ၀းကြာသြားမွာလဲ စိုးရိမ္လာပါတယ္၊

ႏွစ္ဦးၾကားမွာ ၀င္လာမယ္႔သူ ရွိလာတာေၾကာင္႔လဲပါမယ္ထင္ပါတယ္။

ဒါေပမယ္႔ က်ေနာ္တို႔နွစ္ေယာက္အရင္ေလာက္ ေတာ႔မေတြ႔ၾကရေတာ႔ပါဘူး၊

ေဘေဘး ဘက္က  တင္းက်ပ္လာလုိ႔ပါ။

က်ေနာ္တုိ႔နွစ္ေယာက္ အရင္လုိမုန္႔ေတြဘာေတြစားလုိ႔မွမၾကာေသးဘူး

ေဘေဘး အိမ္က ဖုန္းလာတယ္ဆုိတာနဲ႔သူအိမ္ျပန္ေျပးရပါတယ္။

ခါတုိင္းလုိ႔ေတြ႔ဘုိ႔ေခၚလုိက္ရင္ သူမအားတဲ႔ရက္ေတြမ်ားမ်ားလာပါတယ္။

“ေဘေဘး”ကုိအရင္လုိ ေက်ာင္းအၾကဳိမခုိင္းေတာ႔ ပါဘူး။

အဲေတာ႔ ခါတုိင္းမနက္ေတြလုုိ ေန႔စဥ္ေတြ႔ၾကဘုိ႔အခြင္႔အေရးမရ။

က်ေနာ္တုိ႔ ႏွစ္ေယာက္ၾကားထဲမွာ တစ္စထက္တစ္စ တစ္ရက္ထက္တစ္ရက္  ပိုေ၀းကြာသြားသလုိပါဘဲ။

 

တစ္ရက္မွာေတာ႔ သူရယ္က်ေနာ္ရယ္ ကန္ေတာ္ၾကီးပါတ္လမ္းက ခ်စ္သူေတြထုိင္တတ္တဲ႔

ဆုိင္ေလးတစ္ဆုိင္မွာ အတူသြားျဖစ္ၾကပါတယ္။

သူနဲ႔က်ေနာ္အတူထုိ္င္ေနၾကေပမယ္႔ ခါတုိင္းနဲ႔မတူဘဲစကားသံေတြတိတ္ဆိတ္။

ေဘေဘးက က်ေနာ္ပုခုံးေပၚကုိ ေခါင္းေလးအသာတင္ျပီး အသံတိတ္။

ဒီအခ်ိန္မွာ ဆူေ၀တဲ႔စိတ္လဲေပၚမလာမိတာလဲအမွန္။

ပ်က္ယြငး္သြားတဲ႔ အေနအထားအေပၚမွာ ၀မ္းနည္းေနမိသလုိလုိ။

ေပ်ာ္ရႊင္စြာေနခဲ႔ ရတဲ႔အခ်ိန္ေတြကို သတိေနမိပါတယ္။

ညေနေစာငး္ေတာ႔ က်ေနာ္တုိ႔ျပန္လာခဲ႔တဲ႔အခ်ိန္

ရွမး္ကေလးကြ်န္းမေရာက္ခင္ေလးမွာ ကားအမဲၾကီးတစ္စီးက က်ေနာ္တုိ႔ေဘးက ေက်ာ္သြားျပီးမွ

ဘရိတ္အက်ယ္ၾကီးအုပ္လုိ႔ ရပ္လုိက္ပါတယ္။

ကားတံခါးဖြင္႔လုိ႔ လူႏွစ္ေယာက္ဆင္းလာတာကိုျမင္လုိက္တဲ႔ခဏ

“ေသျပီ…………….”ဆိုတဲ႔အသံေလး ေဘးေဘးဆီက ထြက္လာပါတယ္။

အဲဒီႏွစ္ေယာက္က ဆုိင္ကယ္ရပ္ဘုိ႔လက္ျပေတာ႔

“ကိုးကုိး ရပ္ေပးလုိက္ အဲတာ ေငါဦးေလးေတြ”လို႔ဆုိတာနဲ႔ရပ္ေပးလုိက္ရပါတယ္။

“ညီေလးက ရဲထြဋ္ လား” ဆုိျပီး တစ္ေယာက္ကေမးပါတယ္။

က်ေနာ္ျပန္မေျဖခင္မွာဘဲ

“ေဘေဘး ငါတုိ႔နဲ႔ျပန္လုိက္ခဲ႔ေတာ႔ “ ဆုိျပီးေခၚသြားပါတယ္။

“မင္းသူငယ္ခ်င္းေဘေဘးက အိမ္ကသေဘာတူထားတဲ႔သူနဲ႔ လက္ထပ္ေတာ႔မွာ”

လုိ႔ကားေပၚမတက္ခင္ေျပာသြားပါေသးတယ္။

အဲဒီေန႔က က်ေနာ္တုိ႔နွစ္ေယာက္လူခ်င္းေတြ႔ရတာ ေနာက္ဆုံးအၾကိမ္ပါဘဲ။

အဲဒီေနာက္မွာေတာ႔……………….

“ေဘေဘး”တစ္ေယာက္ထဲဆုိရင္လဲ အျပင္ကို လုံး၀မထြက္ရ။

ေနာက္ခါတုိ္င္းလုိ ညေနပုိငး္သြားေခၚရင္လဲေပးမလႊတ္။

သူငယ္ခ်င္းေတြက ကူညီလုိ႔ ေခၚထုတ္ေပးျပီး အျပင္မွာေတြ႔ဘုိ႔ၾကံျပန္ရင္လဲ သူတုိ႔အိမ္ကလူတစ္ေယာက္ကအျမဲပါ။

အရင္ကေတြ႔ေတြ႔ခ်င္သလုိေတြ႔ေနရာကေန အခုလုိကန္႕သတ္လုိက္ေတာ႔ စိတ္ထဲမွာပုိေတြ႔ခ်င္မိပါတယ္။

“ေဘေဘး”နဲ႔က်ေနာ္ရဲ႕ ဆက္သြယ္ရာလမး္ေၾကာင္းကေတာ႔ တယ္လီဖုန္းဘဲရွိပါတယ္။

ေန႔ဆုိရင္ေတာ႔ က်ေနာ္လဲ အလုပ္ရွုပ္ သူလဲအလုပ္ရွုပ္ဆုိေတာ႔ မေျပာျဖစ္။

အဲေတာ႔ ညပုိငး္မွာသာ ေအးေအးေဆးေဆးေတြ႔ျဖစ္ပါတယ္။

တစ္ည တစ္ည မေျပာဘူးဆုိရင္ နာရီ၀က္တစ္နာရီ။

လြမ္းသမွ် အတုိးခ်လုိ႔ ေျပာတတ္ၾကပါတယ္။

ခါတုိင္းလုိက်ေနာ္တုိ႔ေတြ႔ေနက်အခ်ိန္မွာ က်ေနာ္တစ္ေယာက္ထဲေယာင္ခ်ာခ်ာ။

 

တစ္ရက္မွာေတာ႔ ညပုိင္းသူငယ္ခ်ငး္ေတြနဲ႔ ၃၃လမး္-၈၂လမး္ေဒါင႔္႔က အသုတ္ဆုိင္မွာ

သြားထုိင္ျဖစ္ၾကပါတယ္။

မ်က္ႏွာျခငး္ဆုိင္မွာရွိတဲ႔ ပတၱျမားေၾကးအုးိဆုိင္ထဲက “ေဘေဘး”ရယ္လူတစ္ေယာက္ရယ္

ျပဳံးျပဳံးရႊင္ရႊင္နဲ႔စကားေျပာရငး္ ထြက္လာတာကို လွမး္ျမင္လုိက္ရပါတယ္။

ဟုိလူက “ေဘေဘး” လက္ကိုပုိင္စုိးပုိင္နင္းဆြဲထား။

ဒီျမင္ကြငး္ကိုျမင္ရေတာ႔ ရင္ထဲမွာဆူေ၀လုိ႔သြားပါတယ္။

သူတုိ႔ေနာက္မွေတာ႔ သူ႔ဦးေလးရဲ႕သားနဲ႔သမီးပါလာတာကုိျမင္ရ။

က်ေနာ္ပုိင္ဆုိင္တာေလးတစ္ခု ရုတ္တရက္ေပ်ာက္ဆုံးသြားသလုိခံစားရ။

က်ေနာ္ရင္ထဲကို မေဖာ္ျပနုိင္တဲ႔ေ၀ဒနာေလးတစ္ခု ေရာက္လာဘုိ႔အစျပဳတဲ႔ေန႔လုိ႔ေျပာနုိ္္င္ပါတယ္။

ထုံးစံအတုိင္း ညက်ေနာ္နဲ႔သူစကားေျပာၾကတဲ႔အခါ “ေဘေဘး” က ဒီအေၾကာင္းကိုထည္႔မေျပာပါဘူး။

က်ေနာ္အေနနဲ႔သူ႔ကုိဒီအေၾကာင္းစေမးဘုိ႔ မရွိပါဘူး။

သူေျပာတာကိုဘဲက်ေနာ္နားေထာင္မယ္လုိ႔ စိတ္ဆုံးျဖတ္ထားလုိ႔ပါ။

ေနာက္တစ္ပါတ္ေလာက္ၾကာေတာ႔ မိပန္တုိ႔အဖြဲ႔ေတြျပင္ဦးလြင္ကိုတက္ၾကပါတယ္။

“ငရဲ နင္လုိက္အုံးမလား”လို႔လာေမးၾကေပမယ္႔ က်ေနာ္ကေတာ႔အလုပ္မအားဘူးလုိ႔

အေၾကာင္းျပန္ျပီးေနခဲ႔လုိက္ပါတယ္။

တကယ္သြားခ်င္စိတ္မရွိတာလဲ ပါပါတယ္။

ေနာက္ “ေဘေဘး“မပါတာက အဓိကက်တယ္ဆုိရင္လဲဟုတ္ပါတယ္။

အဲဒီေန႔ညရွစ္နာရီေလာက္မွာ မိပန္ က ေဒါၾကီးေမာၾကီးနဲ႔ဖုန္းဆက္လာပါတယ္။

ဒီေန႔ျပင္ဦးလြင္သြားၾကတာ မိပန္ရယ္ ျငိမး္မ ရယ္ပါသြားပါသတဲ႔။

သူတုိ႔က အရင္ က်ေနာ္နဲ႔ေဘေဘးတုိ႔ သြားေလရာကို မျငင္းတမ္းလုိက္ခဲ႔တဲ႔သူေတြပါ။

ေပြးေကာက္ေရာက္ေတာ႔ သူတုိ႔နဲ႔ ေဘေဘးတုိ႔ အုပ္စုဆုံပါသတဲ႔။

ေဘေဘး နံေဘးမွာ လူတစ္ေယာက္။

၀တ္တာစားတာေတာ႔ ေသေသသပ္သပ္မ်က္ႏွာေပးကေတာ႔ခပ္ထည္ထည္။

ေဘေဘး ကလဲ သူ႔လက္ေမာင္းကုိ တြဲျပီးလမ္းေလ်ာက္လာသတဲ႔။

မိပန္တုိ႔က ႏုတ္ဆက္မလုိ႔လုပ္ေတာ႔ မျမင္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္သြားပါသတဲ႔။

ေနာက္္တစ္ခါ ကန္ေတာ္ၾကီးထဲေရာက္ေတာ႔ ထပ္ဆုံျပန္ေတာ႔လည္း မျမင္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္သြားပါသတဲ႔။

အဲဒီမွာ မိပန္တုိ႔အဖြဲ႔က ေဘေဘးကုိ စိတ္ေတြတုိျပန္လာၾကပါသတဲ႔။

ဒီသတင္းၾကားေတာ႔ က်ေနာ္လဲ ယုိင္သြားသလုိပါဘဲ။

ညမုိးခ်ဳပ္ခ်ဳပ္ေလာက္က်ေနာ္သူ႔ဆီကို ဖုနး္ဆက္ေတာ႔ စကားျပန္ေတာ႔ေျပာပါတယ္။

“ေဘေဘး ဒီေန႔ အရမး္ပင္ပန္းလုိ႔ အိပ္ခ်င္ေနျပီ………….”ဆုိတဲ႔စကားေလးနဲ႔အတူ

ဖုန္းခ်သြားပါတယ္။

ေနာက္ရက္ေတြ က်ေနာ္ဖုန္းဆက္ေတာ႔လဲ စကားေျပာရတာအသက္မပါ။

ခါတုိင္းအျမဲတမ္းသြက္လက္ ျမဴးၾကြေနတဲ႔ သူ႔ဆီက စကားသံမၾကားရဘဲ

အင္း အဲ လုိက္တာနဲ႔ျပီးသြား။

သူနဲ႔မေတြ႔ရတာလဲ သုံးေလးလေလာက္ရွိျပီဆုိေတာ႔ ေသြးေအးသြားျပီလုိ႔ထင္မိပါတယ္။

ေနာက္သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ဆုံျပန္ရင္လဲ “ေဘေဘး”ကိုဟုိမွာေတြ႔တယ္ ဒီမွာေတြ႔တယ္

လုိ႔ေျပာပါတုိင္းေတြ႔တဲ႔အခ်ိန္တုိင္းမွာလဲ သူနဲ႔လက္ထပ္မယ္ဆုိတဲ႔လူက အျမဲပါေနပါတယ္။

 

တစ္ရက္မွာေတာ႔ သူနဲ႔ဖုန္းေျပာၾကတဲ့အခ်ိန္မွာ က်ေနာ္ျမဳိသိပ္မေနုနုိ္င္ေတာ႔လုိ႔ေမးမိပါတယ္။

“ေဘေဘး ကိုယ္႔ကုိ တကယ္ခ်စ္ရဲ႕လား”

“မေျဖခ်င္ဘူး ကိုးကုိးရယ္……………”

“ကုိယ္က ေဘေဘးကိုလက္ထပ္မယ္ဆုိရင္ေကာ”
“ မျဖစ္နုိ္္င္ေတာ႔ဘူး ထင္ပါတယ္ အိမ္ကေပးစားတဲ႔သူနဲ႔ဘဲ ယူရမွာ “
“ေဘေဘး မလြန္ဆန္နုိ္င္ဘူးေပါ႔”

“………………………….”

သူ႔ဆီက စကားျပန္မရေတာ႔ပါဘူး ။

စကားမေျပာ ဖုနး္လဲ မခ်ဘဲ က်ေနာ္တုိ႔ႏွစ္ေယာက္ၾကားမွာ တိတ္ဆိတ္ျခငး္ကစုိးမုိး။

အေတာ္ၾကာေတာ႔ သူကအရင္ဖုနး္ခ်သြားပါတယ္။

ဖုန္းမခ်ခင္မွာ ရွုိက္သံ သဲ႔သဲ႔ေတာ႔ ၾကားမိသလုိလုိ……………

 

အဲဒီေန႔ကစလုိ႔ က်ေနာ္သူ႔ဆီဖုနး္လုံး၀မဆက္ေတာ႔ပါဘူး။

သူနဲ႔က်ေနာ္သူငယ္ခ်င္းဘ၀မွာ တစ္ႏွစ္နီးပါး။

ခ်စ္သူ႔သက္တမး္ကေတာ႔ေျခာက္လေလာက္အေရာက္မွာခြဲခြာရဘုိ႔ျဖစ္လာပါတယ္။

က်ေနာ္အလုပ္ လုပ္တဲ႔ ကုမၸဏီက ေတာင္ၾကီးဘက္မွာရုံးခြဲထပ္ဖြင္႔ပါတယ္။

က်ေနာ္ကလဲ မႏၱေလးမွာမေနခ်င္ေတာ႔ေတာင္ၾကီးမွာ သြားရုံးထုိင္မယ္ဆုိျပီး စာတင္လုိက္ပါတယ္။

အဲဒီကို ေျပာင္းသြားတယ္ဆုိတာကုိလဲ ေဘေဘး အပါအ၀င္ ဘယ္သူ႔ကုိမွ မေျပာဘဲေျပာငး္လာခဲ႔ပါတယ္။

စေရာက္စကေတာ႔ ေဒသသစ္ လုပ္ငန္းသစ္ေတြနဲ႔ဆုိေတာ႔ ဘယ္သူ႔ကိုမွသတိမရနုိ္င္။

ေတာင္ၾကီးကုိေရာက္တာ ေလးငါးလေလာက္ၾကာေတာ႔လူကလဲေနသားက်သြား၊

အလုပ္ေတြကိုလဲႏုိ္င္ႏုိင္နင္းနငး္ရွိလာေတာ့အခ်ိန္ေတြလဲပိုလာပါတယ္။

အဲဒီအခါမေတာ႔  သတိရစိတ္ေတြက တစ္စထက္တစ္စ ပုိမုိ။

စိတ္ေတြေထြျပားေနခဲ႔တဲ႔အခ်ိန္တုံးက သာ “ သူမရွိလဲျဖစ္တယ္  “လုိ႔ မာမာတင္းတင္းေတြးႏိုင္

ေနနုိင္ခဲ႔ေပမယ္႔ အခုလုိ တုိင္ပင္ေဖာ္တုိင္ပင္ဖက္မရွိ၊စကားေျပာေဖာ္မရွိတဲ႔ဘ၀အေရာက္၊

အခ်ိန္ေတြကလဲပုိဆုိေတာ႔ ေရွးေဟာငး္ေနွာင္းျဖစ္ေတြဆီကိုဘဲ စိတ္ကေရာက္လုိ႔သြားပါတယ္။

ေ၀းေတာ႔မွာပုိသတိရမိပါတယ္။

တစ္ရက္ေတာ႔ က်ေနာ္႔ “ေဘေဘး”ကုိအရမး္သတိရလာတာနဲ႔ သူ႔ဆီဖုနး္ဆက္လုိက္ပါတယ္။

ျပန္ေျဖတဲ႔အသံက က်ေနာ္မၾကားဘူးတဲ႔အသံ

“ ေဘေဘး” ဒီမွာမေနေတာ႔ တာၾကာျပီ သုံးေလးလေလာက္ရွိျပီ”

ဘယ္ကိုေရာက္သြားလဲဆုိေတာ႔

“ေငါလဲ ဒီကုိေရာက္တာမၾကာေသးေတာ႔ မသိဘူး  “ဆုိတဲ႔အေျဖဘဲရလုိက္ပါတယ္။

အဲဒါနဲ႔ အေပါငး္အသငး္ေတြဆီ ကို ဖုန္းဆက္ေတာ႔ “ ေဘေဘး”ဒီမွာမရွိေတာ႔တာကို

သူတုိ႔ လဲမသိလုိက္ၾက။

မိပန္ ကေတာ႔ “အခုမွ တေရးႏုိးလာတာလား “လုိ႔ အေငၚတူးတဲ႔ေလသံနဲ႔ေမးပါတယ္။

ျငိမး္မ ဆီဖုန္းဆက္ေတာ႔ “ ေရႊလီကုိေရာက္သြားျပီ”လုိ႔ သူအမ က သတင္းပါးပါတယ္။

အဲေတာ႔မွ က်ေနာ္“ ေဘေဘး”ကုိ စိတ္လုပ္ျပီး ေနခဲ႔မိတဲ႔အခ်ိန္ေတြကုိ သတိရမိပါတယ္။

သူ႔ဖုနး္မွန္းသိရင္ က်ေနာ္မကိုင္ခဲ႔ပါဘူး။

မသိလုိ႔ကိုင္မိရင္လဲ သူ႔အသံၾကားတာနဲ႔ဆက္နားမေထာင္ေတာ႔ပါဘူး။

အၾကိမ္ၾကိမ္ဆင္ေပမယ္႔ က်ေနာ္က  နာက်ဥ္းစိတ္နဲ႔ တစ္ဖက္သတ္အဆက္အသြယ္ျဖတ္ခဲ႔ပါတယ္။

ေနာက္ဆုံးအၾကိမ္မွာေတာ႔ သူ႔ငုိရွုိက္သံကုိ သဲသဲကြဲကြဲၾကားလုိက္ရပါတယ္။

က်ေနာ္ကေတာ႔ တင္းမာျပတ္သားဆဲပါဘဲ.။

က်ေနာ္မၾကဳိက္တာက က်ေနာ္႔ကုိဖုံးကြယ္ထားတာကိုပါ။

သူသာပြင္႔ပြင္႔လင္းလင္းေျပာျပထားခဲ့ရင္ က်ေနာ္ဒီေလာက္ထိ စိတ္ဆိုးမွာမဟုတ္ပါဘူး။

သူမ်ားေျပာမွ က်ေနာ္သိရတာတင္မကဘဲ သူက ထပ္ဖုံးကြယ္ထားေတာ႔ စိတ္ထဲမွာပိုနာက်ဥး္မိပါတယ္။

အခုေတာ႔ ေသြးေအးသြားတာဘဲလား အခ်စ္စိတ္ေတြကဘဲျပန္ေႏြးလာလုိ႔ လားေတာ႔မသိ

အခ်ိန္တုိင္းေလာက္နီးနီးသတိရေနမိပါတယ္။

သတိရေလေလ အရင္က တင္းမာခဲ႔မိတာကို ေနာင္တရေလေလ။

ေနာင္တရေလေလ သူ႔ကိုခ်စ္တယ္ဆုိတာ သိေလေလပါဘဲ။

ဒါေပမယ္႔ ေနာင္တဆုိတာ လြန္ျပီးမွ ဆုံးရွဳံးျပီးမွ သာ ရတတ္တာပါလားဆုိတာခုမွသိရပါတယ္။

သူ႔ကို္ယ္တကယ္ဆုံးရွဳံးရျပီဆုိတာသိေတာ႔ ပိုျပီးေတာ႔ ႏွေမ်ာမိပါတယ္။

ဒီအခ်ိန္မ်ဳိးမွာမွ အေ၀းကလြင္႔လာတဲ႔သီခ်င္းေလးေတြကလူကိုႏွိပ္စက္တတ္ျပန္ပါတယ္။

 

“ဒီမွာငါ႔တစ္ေယာက္ထဲ အေဖာ္မဲ႔လြမး္ခဲ႔ရျပီ ညနက္ထဲ

 နင္႔အေၾကာင္းအျမဲတမ္းေတြးက အိပ္မရခဲ႔…………………………

ငါ႔ဘ၀ရဲ႕မီးအိမ္ရွင္ပါ ငါ႔ဘ၀ရဲ႔ပဲ႔ကိုင္ရွင္ေလးပါ

ငါ႔ဘ၀ရဲ႕တန္ခုိးရွင္ပါ ………ငါ႔ဘ၀ရဲ အားအင္ေပါ႔ …….နင္ဟာလမင္းေလးပါ”

 

ငါ႔ဘ၀ရဲ႕တန္ခုိးရွင္ပါ ………ငါ႔ဘ၀ရဲ အားအင္ေပါ႔ …….နင္ဟာလမင္းေလးပါ

ငါ႔ဘ၀ရဲ႕မီးအိမ္ရွင္ပါ ငါ႔ဘ၀ရဲ႔ပဲ႔ကိုင္ရွင္ေလးပါ

နင္႔အေၾကာင္းအျမဲတမ္းေတြးက အိပ္မရခဲ႔…………………………

နင္႔အေၾကာင္းအျမဲတမ္းေတြးက အိပ္မရခဲ႔…………………………

နင္႔အေၾကာင္းအျမဲတမ္းေတြးက အိပ္မရခဲ႔…………………………

 

 

 

ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္။

ကုိေပါက္လက္ေဆာင္အေတြးပါးပါးေလး

 

ko pauk mandalay

About ko pauk mandalay

ko pauk mandalay has written 1089 post in this blog.

ကိုယ္တုိင္ေရာ သူမ်ား ပါ စိတ္အပန္းေျပေစဘုိ႔ စာေရးဓါတ္ပုံတင္ပါတယ္။ စာေရးတယ္ ပုံတင္တယ္ဆုိတာ က်ေနာ္႔ ဘ၀ၾကီးထဲက အစိတ္အပိုင္းေလး တစ္ခုပါဘဲ။ ဓါတ္ပုံရုိက္တဲ႔သူက သူမ်ား ရုိက္ထားတဲ႔ စေတာ္ဘယ္ရီသီးပုံေလးနဲ႔ေနခ႔ဲ႔တာၾကာေပါ႔။ အခုေတာ႔ကိုယ္တုိင္ရုိက္ထားတာေလးကိုေျပာင္းလုိက္ပါျပီ။ မလွေပမယ္႔ ကိုယ္႔လက္ျဖစ္ပုံေလးဆုိေတာ႔ ............. ကိုေပါက္(မႏၱေလး)