ဟုိအရင္က ေရးခဲ့တဲ့ ဒုိင္ယာရီဆုိတဲ့ အသုံးအႏႈန္းကုိ မွတ္စု လုိ႔ျပင္လုိက္ပါတယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆုိေတာ့ သတင္းေထာက္ေတြရဲ႕ အသက္ဟာ ဒုိင္ယာရီမဟုတ္ဘဲ သူတုိ႔ရဲ႕လက္စြဲေတာ္ မွတ္စုစာအုပ္ (Notebook) ျဖစ္ေနလုိ႔ပါပဲ။

Reporter’s Notebook

ဘာျဖစ္လုိ႔ သတင္းေထာက္တစ္ေယာက္ရဲ႕ အသက္ဟာ Notebook ျဖစ္ေနရသလဲဆုိေတာ့ အကယ္၍ လူတစ္ေယာက္ဟာ(သတင္းေထာက္အခ်င္းခ်င္းပဲျဖစ္ျဖစ္) သတင္းေထာက္တစ္ေယာက္ကုိ ဒုကၡေရာက္ေစခ်င္တယ္ဆုိရင္ အဲဒီသတင္းေထာက္ရဲ႕ Notebook ရယ္၊ ဖုန္းစာအုပ္(ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အေခၚ Source စာအုပ္) ရယ္ ႏွစ္ခုလုံးကုိသာ ဝွက္ထားလုိက္၊ အဲဒီသတင္းေထာက္ဟာ ဘယ္သတင္းမွလိုက္လုိ႔မရေအာင္ အခက္ေတြ႔သြားေစပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သတင္းေထာက္ေတြဟာ သူတို႔ရဲ႕ Notebook နဲ႔ Source စာအုပ္ကုိ ဘုရားစာအုပ္ထက္ တန္ဖုိးထားတတ္ၾကပါတယ္။ ေပ်ာက္သြားရင္ ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္ဝယ္လုိ႔မရ၊ အစားထုိးလုိ႔လည္းမရ ေတာ့တဲ့အတြက္ပါ။

ဒါေပမယ့္ ဒီေန႔ ေခတ္ေပၚသတင္းေထာက္တစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ့ ဘယ္လုိျဖစ္တယ္မသိဘူးဗ်ာ။ ပြဲတစ္ခုမွာ၊ ဒါမွမဟုတ္၊ သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲတစ္ခုမွာ ေတြ႔လုိက္ရင္ A4 စာရြက္ကုိေခါက္ၿပီး ေရးမွတ္ေနတာပဲေတြ႔ရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္သတင္းေထာက္ျဖစ္စက အဲဒီလုိမ်ိဳးေတြေတြ႔ရင္ေတာ္ေတာ္အ့ံၾသပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ သတင္းေထာက္သင္တန္း၊ သတင္းလုိက္နည္းသင္တန္းေတြတုန္းက အဲဒီလုိမ်ိဳးအခ်က္(စည္းကမ္း)ေတြကုိ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကို သင္ျပေပးတဲ့ဆရာေတြက တိတိက်က်သင္ၾကားေပးျခင္းခံထားရေတာ့ အဲဒီလုိမ်ိဳးေတြျမင္ရင္ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ေဝခြဲရခက္ေစပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ အဲဒီလုိ လုပ္ေနတဲ့ သတင္းေထာက္ေတြဆုိတာဟာလည္း တစ္ခါတစ္ေလမွာ ဂ်ာနယ္တုိက္တစ္တုိက္ရဲ႕ တာဝန္ခံအယ္ဒီတာဆုိသူေတြ ျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။ အဲဒါဟာ သတင္းေထာက္ေတြမလုပ္သင့္တဲ့ ေတာ္ေတာ္ဆုိးတဲ့အခ်က္တစ္ခုပါ။

ၾကားျဖတ္ၿပီးတစ္ခုေျပာခ်င္ပါေသးတယ္။ မင္းကုိႏုိင္တုိ႔၊ ကုိကုိႀကီးတုိ႔ လြတ္လာၿပီးေနာက္ပုိင္း ေတာ္ဝင္စင္တာမွာ ၈၈ မ်ိဳးဆက္ေက်ာင္းသားမ်ား သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲလုပ္တယ္ဆုိတာ ၾကားၾကပါလိမ့္မယ္။ အဲဒီမွာ မင္းကုိႏုိင္တုိ႔၊ ကုိကုိႀကီးတုိ႔က အားပါတဲ့ စကားတစ္ခြန္း၊ ႏွစ္ခြန္းေျပာလုိက္ရင္ သတင္းေထာက္ေတြေရာ၊ အဲဒီပြဲကုိ ေရာက္လာၾကတဲ့သူေတြပါ ခဏခဏ လက္ခုပ္တီးၾကပါတယ္။ သူတုိ႔ေျပာတဲ့ တစ္ခ်ိဳ႕ စကားေတြဟာ တကယ္ေကာင္းခ်ီးေပးဖုိ႔ေကာင္းတဲ့စကားေတြျဖစ္ပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ သတင္းေထာက္ဆုိတာ ဘယ္သူ႔ကို ေထာက္ခံၿပီးေတာ့၊ ဘယ္သူေျပာတာ သေဘာက်ၿပီးေတာ့ အားေပးျခင္း၊ ေအာဟစ္ျခင္း၊ လက္ခုပ္တီးျခင္း မလုပ္ရပါဘူး။ တကယ္လုိ႔ အားေပးခ်င္တယ္၊ လက္ခုပ္တီးျခင္းတယ္ဆုိရင္ ကုိယ့္ရဲ႕ သတင္းလုိက္ခ်ိန္မဟုတ္တဲ့၊ ကုိယ္ပုိင္အခ်ိန္ေတြမွာ၊ တစ္ျခားေနရာေတြမွာသာ ျပဳလုပ္ႏုိင္ပါတယ္။ အဲဒီ (၈၈ မ်ိဳးဆက္သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲ) မွာ သတင္းေထာက္ေတြ လက္ခုပ္တီးတယ္ဆုိတဲ့သတင္းဟာ သတင္းစာ၊ ဂ်ာနယ္ ေလာက၊ သတင္းေထာက္ေလာက မွာ ေတာ္ေတာ္နာမည္ႀကီးသြားပါတယ္။ ဆရာလူထုစိန္ဝင္းေတာင္ အဲဒါနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ေဆာင္းပါးေရးလုိက္ေသးတယ္။

ဒါေတြကုိ ဒီလုိေျပာလုိ႔ ဘယ္စာအုပ္ထဲမွာ ေရးထားလဲ၊ ဘယ္သူက ေျပာလဲလုိ႔ေျပာရင္ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ေျဖစရာ မရွိပါဘူး။ တိတိက်က်ေရးထားတဲ့ စာအုပ္လည္း မရွိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ သတင္းေထာက္ေတြမွာ၊ သတင္းေလာကမွာ မေျပာဘဲ၊ ေရးမထားဘဲ နားလည္ရမယ့္ စည္းကမ္းေတြအမ်ားႀကီးပါပဲ။ အဲဒါကုိ သတင္းေထာက္ေတြ သတင္းလုိက္ေနရင္းသာ သင္ယူတတ္ေျမာက္ၾကတာပါ။ ဘယ္သူ႔ကုိမွ ဂရုမစုိက္ဘူး၊ သတင္းေရးေနရင္ၿပီးေရာဆုိတဲ့ သတင္းေထာက္ေတြလည္း အမ်ားႀကီရွိပါတယ္။
[ကုိယ့္ေပါင္ကုိယ္လွန္ေထာင္းသလုိ ျဖစ္ေနရင္လည္း မတတ္ႏုိင္ေတာ့ပါဘူး၊ ကၽြန္ေတာ္ေျပာမိသြားပါၿပီ]

ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ရဲ႕ Notebook အေၾကာင္းကုိ ဆက္ပါမယ္ခင္ဗ်ာ။
သတင္းေထာက္ေတြရဲ႕ Notebook ေတြထဲမွာ ရက္စြဲေတြ၊ ဖုန္းနံပါတ္ေတြ၊ ထင္တာေတြ ေလွ်ာက္ေရးထားတာေတြ၊ ပန္းခ်ီပုံေတြ၊ သတင္းအစေတြ၊ေျပာစကား (ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အေခၚကုတ္-[Quote]) ေတြ၊ အင္တာဗ်ဴးေတြ၊ တစ္ျခားတစ္ျခား စုံစီနဖာေတြနဲ႔ ျပည့္ႏွက္ေနတတ္ပါတယ္။

ႏုိင္ငံတကာရဲ႕ အယူအဆ၊ ထုံးတမ္းစဥ္လာအရလည္း သတင္းေထာက္ ဒါမွမဟုတ္ အယ္ဒီတာ ဒါမွမဟုတ္ သတင္းစာတုိက္ေတြနဲ႔ပါတ္သက္ၿပီး တရားစြဲဆုိတဲ့ကိစၥေတြလုိမ်ိဳးမွာ တရားစြဲဆုိခံရတဲ့ သတင္းေထာက္ရဲ႕ Notebook ကုိသက္ေသခံထားပါတယ္။ Notebook ကုိအဓိကထားၿပီးၾကည့္ပါတယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ သတင္းေထာက္ရဲ႕ သက္ေသခံပစၥည္းလည္းျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ႏုိင္ငံမွာေတာ့ သတင္းေထာက္ေတြဟာ Notebook ကုိသိပ္ဦးစားမေပးၾကပါဘူး။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ သတင္းန႔ဲပါတ္သက္ၿပီးေတာ့လည္း ဒီေန႔ထက္ထိ ထူးထူးျခားျခား တရားစီရင္ခဲ့ရတဲ့ ကိစၥေတြလည္းမရွိေတာ့ Notebook ဟာ အေရာင္ညိဳးႏြမ္းေနပါေတာ့တယ္။

သတင္းေထာက္ေတြ အခက္ေတြ႔ရတဲ့ ကိစၥတစ္ခုအေၾကာင္းလည္းေျပာခ်င္ပါတယ္။ ဖုန္းနဲ႔သတင္းလုိက္တာပါ။

သတင္းလုိက္တဲ့အခါ ဖုန္းနဲ႔လုိက္ရတဲ့အခါေတြလည္းရွိပါတယ္။ ဖုန္းနဲ႔သတင္းလုိက္တာကုိ သေဘာမက်ၾကတဲ့သူေတြ(စာဖတ္ပရိတ္သတ္ေတြ) လည္း ရွိပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တုိ႔သတင္းေထာက္ေတြဟာ သတင္းကုိ ဘယ္ေတာ့မွ ဖုန္းနဲ႔မလုိက္ခ်င္ၾကပါဘူး။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆုိေတာ့ မွားလြယ္လုိ႔ပါ။ ေနာက္ၿပီး ဘာသာစကား အေကာက္အယူ၊ အသံေနအသံထား ကြဲျပားႏုိင္လုိ႔ပါ။ အဲဒီႏွစ္ခုလြဲသြားတာနဲ႔ သတင္းဟာ လြဲပါၿပီ။ သူေျပာတာက အျပဳသေဘာေျပာတာ၊ အဲဒါကုိ ဖုန္းနဲ႔နားေထာင္ရေတာ့ ကုိယ့္နားထဲမွာတစ္မ်ိဳးၾကားၿပီး အဖ်က္သေဘာလုိ႔နားလုိက္လုိက္ၿပီး ေရးလုိက္ရင္ သြားၿပီေပါ့။ ေျပာသူရဲ႕မ်က္ႏွာကုိလည္း ျမင္မွ မျမင္ရတာကုိး။ ဘယ္လုိမွ မတတ္ႏုိင္ရင္ေတာ့တဲ့အဆုံး ဒါမွမဟုတ္ ရပ္ေဝးသတင္း၊ နယ္သတင္းေတြကိုသာ ဖုန္းနဲ႔လုိက္ေလ့ရွိပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕အေတြ႔အႀကံဳေလးတစ္ခုေျပာျပခ်င္ပါတယ္။

လြန္ခဲ့တဲ့ ၅ လေလာက္က ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ ရွိတ္ခါဟာဆီနာ ျမန္မာႏုိင္ငံလာတုန္းက သမၼတဦးသိန္းစိန္နဲ႔ေတြ႔ပါတယ္။ အဲဒီမွာ ဦးသိန္းစိန္က ဘဂၤလားေဒ့ရွ္က ျမန္မာဒုကၡသည္(ရုိဟင္ဂ်ာ) ေတြကုိ ျမန္မာႏုိင္ငံထဲကုိ တရားဝင္ ဝင္ခြင့္ျပဳမယ္ဆုိၿပီးေတာ့ ကတိေပးလုိက္ပါတယ္။ အဲဒီသတင္းကုိ ကၽြန္ေတာ္ရတာက Hindu Times ရဲ႕ twitter စာမ်က္ႏွာကပါ။ (ေနာက္ေန႔သတင္းစာမွာေတာ့ “ႏွစ္ႏုိင္ငံတုိးတက္ရာ တုိးတက္ေၾကာင္းမ်ားအား ရင္းရင္းႏွီးႏွီးေဆြးေႏြးခဲ့ၾကသည္” လုိ႔သာေရးထားပါတယ္) သတင္းၾကားၾကားခ်င္း ဒီကိစၥဟာ ခ်က္ခ်င္းေရးရမယ့္သတင္းလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္သေဘာေပါက္လုိက္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အယ္ဒီတာကလည္း လာေျပာပါတယ္။ အဲဒီသတင္းကုိေရးကြာတဲ့။ အဲဒါနဲ႔ သတင္းေရးဖုိ႔ျပင္ရပါတယ္။

ဒီလုိသတင္းမ်ိဳးေရးရတဲ့ေနရာမွာ ပုံစံေလးေတြရွိပါတယ္။ တကယ္လုိ႔ ဒီေနရာမွာ Hindu Times ကသတင္းကုိ တုိက္ရုိက္ဘာသာျပန္လုိက္ရင္ ဒီသတင္းက ဂ်ာနယ္ရဲ႕ေနာက္ေက်ာ(Back Cover) ေရာက္သြားမွာျဖစ္သလုိ၊ ျမန္မာစာဖတ္ပရိတ္သတ္ေတြကသူတုိ႔နဲ႔ တုိက္ရိုက္ပါတ္သက္မႈမရွိဘူးလုိ႔လည္း အထင္ေရာက္သြားေစပါတယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆုိေတာ့ (အထူးသျဖင့္ ဂ်ာနယ္ေတြမွာ ပါေလ့ရွိတဲ့) ႏုိင္ငံတကာသတင္းေတြကုိ ဖတ္တဲ့ စာဖတ္ပရိတ္သတ္က နည္းပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ျပည္တြင္းသတင္း စာမ်က္ႏွာေပၚမေရာက္ေတာ့ သတင္းရဲ႕အနီးအေဝးကြာဟမႈ(Proximity) ဟာေလ်ာ့က်သြားပါမယ္။ သတင္းဆုိတာ စာဖတ္သူရဲ႕ အနီးဆုံးမွာရွိေလ၊ အနီးဆုံးမွာ ျဖစ္ေနေလ အဲဒီသတင္းဟာ ပုိၿပီးတန္ဖုိးရွိေလပါပဲ။ ဒါမွ သူတုိ႔ကုိတုိက္ရုိက္သက္ေရာက္မွာကုိး။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္က ဒီသတင္းနဲ႔ပါတ္သက္ၿပီး ေဒသခံ(ဒီကိစၥျဖစ္ရင္ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈကုိ အဓိကခံရမယ့္သူေတြ) ရဲ႕အသံ(ကုတ္-Quote) ေတြထည့္ဖုိ႔စဥ္းစားပါတယ္။

ဘယ္သူေတြရဲ႕အသံက ဒီသတင္းကုိ ပုိၿပီးၾကြေစမလဲ။ ဒီသတင္းနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး အဓိက ထင္ျမင္ခ်က္ေပးႏုိင္မယ့္ Source(သတင္းရင္းျမစ္) ေတြက ဘယ္သူေတြလဲ။

သတင္းကုိ ျပန္ၾကည့္ေတာ့ တကယ္လုိ႔ ဒုကၡသည္ေတြကုိသာဝင္ခြင့္ျပဳလုိက္ရင္ ဘယ္ေနရာေတြမွာ ျပႆနာရွိႏုိင္လဲဆုိေတာ့ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္နဲ႔ နယ္နိမိတ္ခ်င္းထိစပ္ေနတဲ့ အဓိကေနရာက ရခုိင္ျပည္နယ္ပါ။ ဆုိေတာ့ ရခုိင္မွာရွိတဲ့ ေဒသခံေတြ၊ လႊတ္ေတာ္အမတ္ေတြ၊ ရခုိင္မွာေနထုိင္တဲ့ မြတ္ဆလင္ကုိးကြယ္သူေတြ၊ ကမန္လူမ်ိဳးေတြကုိ ကၽြန္ေတာ္ ဖုန္းနဲ႔လွမ္းၿပီး အင္တာဗ်ဴးရပါတယ္။ အဲဒီမွာ စေတာ့တာပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္က ရခုိင္စကားအတန္အသင့္နားလည္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တကယ့္ နယ္စြန္နယ္ဖ်ားက တုိင္းရင္းသားေတြေျပာလာၿပီဆိုရင္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ကေလးနားစြင့္ၿပီး၊ ဂ႐ုစုိက္ၿပီးနားေထာင္ရပါတယ္။ ရိုးရိုးသားသားေျပာရရင္ နားမလည္တာေတြကပုိမ်ားပါတယ္။

ေနာက္ၿပီးေတာ့ အဲဒီလုိ ေမးခံရတဲ့သူဆီမွာေရာ၊ လက္ရွိအေနအထားမွာပါ ျဖစ္ပ်က္မေနတဲ့ သတင္းမ်ိဳးကုိေမးရတာ ေတာ္ေတာ္ဆုိးပါတယ္။ သတင္းေထာက္ေတြအတြက္ အခက္ေတြ႔ေစတဲ့အေျခအေနတစ္ခုပါ။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆုိေတာ့ သူတုိ႔ကုိယ္တုိင္အဲဒါကုိ မသိေသးဘူး၊ ဒီကိစၥ တကယ္ဟုတ္ရဲ႕လား၊ မဟုတ္ဘူးလားဆုိတာကုိ သူတုိ႔မသိတ့ဲ ကၽြန္ေတာ္သတင္းေထာက္ပါဆုိတဲ့၊ မ်က္ႏွာလည္းမျမင္ရတဲ့ ငတိေလးက ေျပာေနတာဆုိေတာ့၊ သူတုိ႔ကုိယ္တုိင္ေျပာရမွာကုိ ခပ္ခက္ခက္ျဖစ္ေနေလ့ရွိပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး ေဒသိယစကားသံေတြကုိ ခံစားမႈနဲ႔ေရာေထြးၿပီး ေျပာတဲ့အခါက်ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ဒီဘက္က နားေထာင္ေနရတဲ့သူေတြ ေသၿပီေပါ့။

ကၽြန္ေတာ္ေမးတဲ့သူဟာ ရုိဟင္ဂ်ာဆုိခဲ့ရင္ ဒါမွမဟုတ္ မြတ္ဆလင္ကုိးကြယ္သူဆုိခဲ့ရင္ ဒီလုိဦးသိန္းစိန္က ကတိေပးတဲ့အေပၚခင္ဗ်ားတုိ႔အေနနဲ႔ ဘယ္လုိသေဘာရလဲေပါ့။ သူကျပန္ေျဖမယ္။“ႀကိဳဆုိပါတယ္။ ဒါမွမဟုတ္ စဥ္းစဥ္းစားစားလုပ္ၾကရမယ့္ကိစၥပါ။ မျဖစ္ႏုိင္ဘူး။” စသျဖင့္… ရခုိင္တုိင္းရင္းသားေတြကုိေမးမယ္ဆုိရင္လည္း “ဒီကိစၥကုိ ကန္႔ကြက္ပါတယ္၊ ဒီကိစၥဟာ မျဖစ္သင့္တဲ့ကိစၥပါ၊ လက္လႊတ္စပါယ္လုပ္လုိ႔မရဘူး၊ ဒါမ်ိဳးဆုိတာေသခ်ာစဥ္းစားရပါမယ္”စသျဖင့္… ရခုိင္ျပည္နယ္ လႊတ္ေတာ္အမတ္ေတြ၊ ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္မွာရွိတဲ့ တုိင္းရင္းသားအမတ္ေတြကုိလည္း ေမးရပါတယ္။ ေနရာစုံေအာင္၊ နယ္ပယ္စုံေအာင္လည္းေမးရပါတယ္။ ဘက္ႏွစ္ဘက္စလုံးကိုလည္း မထိခိုက္ရေစတဲ့၊ ယုတၱိက်တဲ့၊ ႏွစ္ဘက္လုံးရဲ႕အသံေတြလည္းျဖစ္တဲ့၊သတင္းေခါင္းစဥ္ကုိ တုိက္ရုိက္ support လုပ္ေပးႏုိင္မယ့္ အားရွိတဲ့ကုတ္ (Strong Quote) မ်ိဳးကုိရေအာင္ေမးရပါတယ္။

ဖုန္းခြက္ပူလာေအာင္ေမး၊ ေျပာတဲ့သူကျပန္ေျပာ၊ ေနာက္ဆုံး ဒီသတင္းနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္လုိခ်င္တဲ့႐ႈေထာင့္ကုိအတည္ျပဳႏုိင္ဖုိ႔ လူတစ္ေယာက္ကုိ မိနစ္ ၂၀ ေလာက္ေျပာလုိက္ရပါတယ္။ လူ ၁၀ ေယာက္ေလာက္ကုိ နယ္ပယ္စုံေအာင္ ေမးရတာဆုိေတာ့ အဲဒီေန႔က ေတာ္ေတာ္ေခါင္းေျခာက္သြားပါတယ္။ နားေတြလည္းအူလုိ႔။ တကယ္လုိ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကေမးတယ္၊ source ကမေျပာဘူး၊ ထင္ျမင္ခ်က္လည္းမေပးႏုိင္ဘူးဆုိရင္ေတာ့ အဲဒီသတင္းကုိ လံႀကဳတ္လုပ္ၿပီးေရးလုိ႔မရပါဘူး။ ေနာက္ရႈေထာင့္(News Angle) တစ္မ်ိဳးေရးႏုိင္ေအာင္ စဥ္းစားရပါတယ္။

ဒီလုိမ်ိဳးထိလြယ္ရွလြယ္ သတင္းေတြကုိ ဖုန္းနဲ႔လုိက္ရတာအခါ ေတာ္ေတာ္ေလးခ်ိန္ဆရပါတယ္။ ေနာက္ပီးေတာ့ ဒီသတင္းမ်ိဳးက ဖုန္းနဲ႔ပဲလုိက္လုိ႔ရမယ္ေလ။ ဒါမွမဟုတ္ရင္လည္း သတင္းၾကားၾကားျခင္း ရခုိင္အထိ၊ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္နယ္စပ္ထိ ဟယ္လီေကာ္ပတာနဲ႔ သြား၊ ရခုိင္ေဒသခံမ်ား၏ရင္တြင္းခံစားခ်က္မ်ားဆုိၿပီးေတာ့ သူတုိ႔ကုိ အင္တာဗ်ဴး၊ ဒါမွမဟုတ္ တုိက္ရုိက္ Live လႊင့္ရေတာ့မွာပဲ။

ဘယ္လုိပဲဆုိဆုိ အဲဒီသတင္းကုိ ကၽြန္ေတာ္ ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ေရးႏုိင္ခဲ့ပါတယ္။
(ဆက္လက္ေရးသားပါဦးမည္)

အဇဋာ

About အဇဋာ

အဇဋာ has written 27 post in this blog.

လြတ္လပ္သည့္ သတင္းသမားတစ္ေယာက္၊ ကဗ်ာမ်ားကုိ ခ်စ္ျမတ္ႏုိးသူ၊ ေတြးေခၚျခင္းကုိ ခုံမင္သူ၊ ေဝဖန္ျခင္းကုိ ႏွစ္သက္သူ၊